Ogród Botaniczny Heller

W 1901 roku austriacki dentysta i przyrodnik Arthur Hruska kupił działkę w Gardone Riviera z niecodziennym pomysłem: stworzyć ogród, w którym rośliny z każdego kontynentu mogłyby współistnieć, wykorzystując wyjątkowy mikroklimat Jeziora Garda. Ponad sto dwadzieścia lat później to marzenie stało się Ogrodem Botanicznym Heller, 10.000 metrów kwadratowych bioróżnorodności i sztuki współczesnej, stanowiących jedną z ukrytych pereł riwiery gardeńskiej.

Ogród liczy ponad 3000 gatunków roślin, zorganizowanych w tematyczne strefy odtwarzające różne ekosystemy: sekcja paproci drzewiastych przywołuje atmosferę tropikalnego lasu, japoński ogród z jego stawem i drewnianymi mostkami zaprasza do kontemplacji, rabaty roślin sukulentowych przywodzą na myśl pustynne krajobrazy. Olbrzymie bambusy z południowo-wschodniej Azji rosną obok śródziemnomorskich orchidei, palmy obok alpejskich drzew iglastych: koegzystencja możliwa dzięki osłoniętemu położeniu między wzgórzem a jeziorem, które utrzymuje łagodne temperatury nawet w pełni zimy.

Od 1988 roku ogród należy do artysty André Hellera, który wzbogacił trasę botaniczną o instalacje sztuki współczesnej. Wśród liści pojawiają się dzieła Keitha Haringa — żywe, kolorowe totemy kontrastujące z otaczającą zielenią —, rzeźby Roya Lichtensteina, kreacje Mimma Paladina i prace Rudolfa Hirta. Efekt przypomina muzeum pod otwartym niebem, gdzie sztuka i natura wzajemnie się komentują, tworząc nieoczekiwane zestawienia.

Trasa wije się wzdłuż zacienionych ścieżek, które łagodnie wznoszą się przez tarasy, sztuczne kaskady i małe mostki. W słoneczne dni światło przenika przez korony drzew, tworząc gry cieni na bruku. Nie brakuje miejsc odpoczynku z ławkami, gdzie można się zatrzymać, by posłuchać szumu wody i śpiewu ptaków — ogród jest schronieniem dla licznych gatunków wróblowatych.

Zwiedzanie zajmuje około godziny. Ogród jest otwarty od marca do października, codziennie. Wejście znajduje się przy drodze łączącej Gardone Riviera z Fasano, kilka kroków od Vittoriale d’Annunzia: oba miejsca doskonale łączą się w kulturalne pół dnia. Zaleca się wizytę późnym popołudniem, gdy ciepłe światło podkreśla kolory roślin i rzeźb.