Punta San Vigilio

Punta San Vigilio to półwysep porośnięty cyprysami i drzewami oliwnymi, wcinający się w jezioro między Gardą a Torri del Benaco, na weroneńskim brzegu. Uważany jest za jedno z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych miejsc nad Gardą — zakątek, który przez wieki pozostał nietknięty i gdzie czas zdaje się płynąć wolniej.

Przylądek wziął swoją nazwę od św. Wigiliusza, biskupa Trydentu, który według tradycji głosił tu kazania w V wieku. To jednak weroneński humanista Agostino Brenzone nadał przylądkowi jego obecny wygląd: w 1540 roku zlecił architektowi Michele Sanmicheliemu — temu samemu, który zaprojektował mury Peschiery — budowę willi, kościoła i prywatnego portu, tworząc harmonijną całość, w której architektura łączy się z naturą.

Willa Guarienti-Brenzone, z renesansową fasadą i loggiami wychodzącymi na jezioro, nie jest dostępna dla zwiedzających (nadal jest prywatną rezydencją), ale jej park cyprysowy — jeden z najstarszych nad Gardą — widoczny jest ze ścieżki biegnącej wzdłuż przylądka. Taverna San Vigilio, historyczna restauracja przy przystani, mieści się w szesnastowiecznym budynku stojącym bezpośrednio nad wodą.

Zatoka Syren, na południowym krańcu przylądka, to zagospodarowana plaża z płatnym wstępem, otoczona drzewami oliwnymi i cyprysami. Woda jest wyjątkowo przejrzysta dzięki położeniu wystawionemu na prądy jeziora, a dno opada łagodnie — idealnie do pływania. W mniej zatłoczonych miesiącach to jedno z najspokojniejszych miejsc nad całą Gardą.

Winston Churchill zatrzymywał się tutaj po wojnie, a książę Karol Wielkiej Brytanii spędził tu kilka wakacji: urok Punta San Vigilio nie jest tajemnicą, ale naturalna ekskluzywność tego miejsca — niewielka liczba dostępnych miejsc w zatoce, brak widocznych nowoczesnych budowli — zachowuje jego kameralny charakter.

Dojazd samochodem od wschodniej Gardesany (ograniczona liczba miejsc parkingowych) lub łodzią z portu w Gardzie. Spacer wzdłuż przylądka jest bezpłatny; wstęp do Zatoki Syren jest płatny w miesiącach letnich. Zaleca się odwiedziny o zachodzie słońca, gdy cyprysy rzucają długie cienie na złocistą wodę.