Sanktuarium Madonna del Carmine

Na zboczu między Gargnano a jego górzystym zapleczem, Sanktuarium Madonna del Carmine wznosi się w miejscu, które zdaje się być wybrane po to, by nagrodzić pielgrzyma: po wspinaczce przez gaje oliwne i lasy dębu ostrolistnego, plac przed kościołem otwiera widok obejmujący całą zatokę Gargnano i lombardzki brzeg Gardy.

Sanktuarium zostało założone w 1452 roku przez zakonników z Zakonu Karmelitów, którzy wznieśli kościół i klasztor na naturalnym tarasie na wysokości 293 metrów. Tradycja mówi, że miejsce to zostało wskazane przez maryjne objawienie, ale wybór odpowiadał także praktycznej logice: podniesione położenie chroniło przed malarycznymi wyziewami, które latem unosiły się z podmokłych terenów wybrzeża, a otwarty widok gwarantował bezpieczeństwo osady.

Kościół zachował godny uwagi cykl późnogotyckich fresków, wykonanych w latach 1452–1482 przez anonimowych mistrzów z Brescii i Werony. Sceny zdobiące ściany boczne i kontrfasadę przedstawiają epizody z życia Marii i Chrystusa, zaskakując narracyjną żywością i świeżością barw oraz doskonałym stanem zachowania. Ołtarz główny mieści drewnianą figurę Madonna del Carmine z XV wieku, czczoną przez społeczność Gargnano.

Krużganek klasztorny, z arkadami z lokalnego kamienia i centralną studnią, jest przykładem późnośredniowiecznej architektury klasztornej w jej najbardziej esencjonalnej formie. Zakonnicy prowadzą ogród roślin leczniczych — lawendy, szałwii, rozmarynu, tymianku — którego zapach unosi się nad całym kompleksem.

Do sanktuarium można dojść pieszo z Gargnano w około 40 minut, oznakowaną, widokową ścieżką. Dla tych, którzy wolą samochód, asfaltowa droga prowadzi do parkingu 200 metrów od wejścia. Wstęp jest wolny i bezpłatny. Zaleca się wejście w późnych godzinach popołudniowych, gdy światło zachodzącego słońca rozświetla barwy jeziora i zmienia plac przed kościołem w złoty balkon.